Hoe het allemaal begon....
Mijn eerste en oudste hengelsport herinneringen gaan terug naar de pier van Mentone. Ik gebruikte mijn oude Huntley fiets om de “Naples Road” af te rijden om vervolgens de pier op te lopen om daar altijd naar de geoefende vissers te kijken die visten naar garfish en mullet. Ik ben er stellig van overtuigd dat het tijdens deze keer - het was eind jaren vijftig - dat ik mijn grote liefde voor de vissport en hengelsport ontwikkelde. Ik zie nog steeds het glinsterende water voor me en voel de zachte zuid oosten bries in mijn gezicht. Het was een perfecte dag om te vissen. Ik leerde hier mijn eerste belangrijke les: dat je voor de hengelsport geduld moet opbrengen. Ook hier leerde ik om naar de oudere en meer ervaren vissers te luisteren. Het was hier dat ik leerde om goed en consistent te kunnen vangen, je goed voorbereid moet zijn. Want wanneer de vissen bijten, moet je meteen kunnen toeslaan. Anders haal je niets uit het water.

Uit de oude doos....
Ik heb nog een aantal goede herinneringen van mijn eerste jaren dat ik begon met vissen. Het was tijdens de schoolvakantie in de jaren '50. Het exacte jaar weet ik niet meer, maar het was een warme namiddag. Ik kwam aanrijden op mijn fietsje bij de pier, had mijn uitrusting bij me, toen bestaande uit; een stok bekleed met aluminium folie, een plastic spoel, een aantal kleine haakjes en een dobber. Ik had aas van deeg bij me, gemaakt met mijn moeder. Het was slechts een mengsel van bloem en water met een snufje kerrie: eenvoudig maar efficiënt. Gedurende twee weken viste ik elke dag en dacht dat ik het onder de knie had. Ik sloeg nauwlettend de andere vissers gade en keek zorgvuldig af wat zij deden.

Met jeudige overmoed ging al snel tussen de ervaren vissers zitten. Die dag zat ik naast één van de meest doorgewinterde vissers van de pier, Alec Rowe. Hij was een norse man, althans dat dacht ik. Nadat het ijs tussen ons gebroken was, leerde hij mij aandacht te hebben voor detail. Hij leerde mij dat wij het  het hardste er voor werkt, de grootste beloning daarvoor terugkrijgt. Zo ving ik mijn eerste garfish met de hengel van Alec. Ik haastte mij met de enorme vangst naar huis. Ik kan nog de enthousiaste reactie van mijn moeder herinneren.

Mijn warme vriendschap met Alec
De visjaren die daarop volgenden - ik groeide op als teenager - zag ik Alec zeer regelmatig. Hij leerde mij hoe ik zandwormen moest steken bij het Keefer botenhuis in Beaumaris. Onze vriendschap betekende veel voor mij, en ik denk ook voor Alec. Ik kan me nog de laatste uren dat ik met hem doorbracht herinneren. Hij was duidelijk minder aktief, de ziekte artritis had hem aangetast, hij was net 80 geworden. Op deze dag had Alec het moeilijk om een vis te vangen. Als aas had hij een paar yabby tails en een paar maden onder bij de pier gevonden. Ik kwam net de kreek vandaan en had verse wormen gestoken. Ik vroeg hem hoe het ging. Hij antwoordde dat hij het moeilijk had, omdat hij nu te oud was om zijn eigen aas te vangen. Ik vertelde hem dat ik een emmer vol met kronkelende wormen had en dat hij deze kon gebruiken. Ik kan me nog steeds die warme lach van zijn door de buitenlucht getekende gezicht herinneren.

Aan het einde van die dag, gaf ik Alec de wormen aangezien hij zijn hengel inpakte. Hij was zeer mager. Hij draaide zich om en zei: "Bedankt voor de wormen zoon, ik zou je deze dobber willen geven”. De mensen die Alec kenden wisten dat zijn garfish dobbers legendarisch waren. Dobbers van Alec dreven op de golven als geen andere. Die zondag was de laatste keer dat ik Alec Rowe zag. Ik hoorde later dat hij zijn laatste dagen met zijn dochter aan de zuidenkust van Nieuw Zuid-Wales woonde. Deze oude rot in het vak heeft mij de liefde voor de hengelsport gegeven en de aandacht voor detail. In alles wat ik doe. Ik zal Alec nooit vergeten. Ik denk vaak dat het aardig zou zijn om de klok terug te kunnen zetten en mensen als hem te vertellen hoeveel hij mij inspireerde en mij heeft geholpen. Natuurlijk, weet ik dat het onmogelijk is, maar ik ben nu eenmaal een dromer.

Fascinatie voor de hengelsport: HOOKED FOR LIFE
De hengelsport fascineert me. Het drijven van een lijn aan het eind van de Pier van Mentone en het zien van de garfish die rond het aas zwemt en eraan knaagt. Ik hield ervan om met oudere mensen over vissen te praten. Ook vandaag de dag zijn heel wat van mijn vrienden 20 en 30 jaar ouder dan ik. Ik vertel de kinderen nu, wanneer je wijs wilt worden, moet je beginnen met naar wijze mensen te luisteren.

De hengelsport fascineert me omdat je de ruimte hebt, je vergeet de tijd, het geeft je fantasie, kortom een euforisch gevoel. Wanneer ik aan het vissen was, kon ik van de omgeving genieten, ik hoefde niet mijn boeken te openen, me niet op de leraar te concentreren en niet achter de bal aan te vliegen. Ik heb geen hengelsportachtergrond in de familie en ik denk dat mijn ouders wel voor een raadsel hebben gestaan. Zij konden mij altijd op die pier vinden, en haalden mij dikwijls van de pier omdat het ’s avonds donker werd en thuis moest komen om te eten. Maar ze waren nooit ongerust. Ik kan me mijn vader herinneren die toen ik 9 jaar oud was, trots vertelde: “bij vermissing van Rex zullen wij nooit de politie inschakelen, er is slechts 1 plaats waar Rex kan zijn, en dat is op het einde van de pier”.

Ik was voor de rest van leven gefascineerd door het vissen. Aangehaakt, of beter gezegd Aan de Haak. Of zoals wij in Australie zeggen: "I was hooked for life".